«شعبان» هم، ماه دعا و ذكر و ياد و توجه و عبادت و استغفار است.

بنده خاضع هر شبانه روز پنج نوبت، چراغ دل قامت به نورى مى‏افرازد،

تا فارغ از حجابها، جلوه ‏هاى آشكار يار را در وسعت آفرينش به تماشا

برخيزد و سفر معنويت و عرفان را، ره توشه ‏اى بايسته فراهم آورد.

از روشنايى تا روشنايى، پنج نوبت بلور نازك دل در خود مى‏شكند تا

در سايه عطوفت بى ‏مرز محبوب، پيوند گيرد و آينه تجلى نور خدا شود.

مناجات شعبانيه، سهمى از اين ره توشه دارد كه امامان معصوم

عليهم السلام بر خواندن آن استمرار داشته ‏اند. خوان رحمت الهى در

ماه شعبان گسترده‏ تر است، و «مناجات»، وسيله حضور در كنار اين

مائده معنوى است. نمازگزاران و متهجدان و نيايشگران، در محرابى

مى ‏ايستند كه همه عارفان و سالكان و پيامبران و امامان، مقيم و معتكف

آن بوده ‏اند. اهل دعا، پيمانه از بحر بيكران رحمت خدا مى ‏كشند و

مستانِ سر خوشِ باده ‏هاى سحرگاهى و شبهاى پر ستاره و روشن از

تهجد و سجودند.

آنكه به «نماز» مى‏ايستد و به «دعا» مى‏نشيند، بر سفره رزق روح

نشسته است و روزى رحمت و استجابت در محراب عبوديت او نازل مى‏شود.

«مناجات شعبانيه»، درخواست «روشنايى دل» از خدايى است كه هم

«نور» است، هم فروغ آفرين. شعبانيه، گامى در زدودن «حجاب» از چهره

«جان» است، تا جلوه ربوبى، در اين آينه بهتر انعكاس يابد و نجواى او در

ضميرهاى روشن به گوش دل رسد. در مناجات شعبانيه، با امامان معصوم(ع)

همنوا مى‏شويم تا همه ايام عمر را در سايه نيايش مبارك گردانيم.

«بركت»، خير و نيكى ماندگار و پايدار در يك چيز است. «مبارك» بودن يك روز

يا يك ماه يا يك مكان و ساعت و لحظه، به سرشارى آن از اينگونه نيكى‏هاى

جاودانه است و شعبان و رمضان از همين رو «مبارك» است. آنان كه در اين

ماه‏ها، دست نيكى به سوى ديگران دراز مى ‏كنند و گام يارى به سوى منزل

محرومان بر مى ‏دارند و زبان خيرخواهى به نفع مستمندان مى‏گشايند، درهمين

دنيا بار سفر آخرت خويش را مى‏بندند و براى آن «روز نياز»، ذخيره سازى مى‏كنند.

به قول صائب تبريزى:

          اى رهروى كه خير به مردم رسانده‏ اى

                                     آسوده رو، كه بار تو بر دوش مردم است

بارى، ايام ما با عبادت و عمل صالح ما «مبارك» مى‏شود و اگر به غفلت و سستى

بگذرد، «بى‏بركت» خواهد شد. شب ‏زنده دارى ‏هاى عابدان، اشكهاى شب

بيداران، استغفارهاى متهجدان، «يا رب، يا رب» سحر خيزان، نجواى خالصانه

دعا خوانان، همه و همه جلوه هايى از «بركت» است كه در ساعات و لحظات

اين ماه «مبارك» نهفته است.